Sen bilemezsin senden once neler yasadigimi. Bicok kisi girip cikti hayatimadan. kimileri yaz gunesi gibi dogdu gunlerime, sonradan kisa döndürdü hayatimi. Kimileri ise bahar ruzgari gibi esip gectiler anlamsizca. Ama ben mevsimlerimi hic sasirmamistim senden once. Yazin ordasinda, dondurdun yuregimi soguklugunla. Sen giderken kar yagiyordu icimde ve her bir adimin iz birakti yerlere. Seni takip edeyim derken yolumu kaybettim. Bir basima kaldim bir zamanlar birlikte yurudugumuz o yollarda. Her gun ellerimi acip dua ettim Allaha, birgun sende bu yollardan geri gec diye, gec de beni bulama diye. Ellerimi tuttugunda tedirgindim hatirla, titriyordu ellerim belkide terliyordu avuclarim, saskinliktan farkinda bile degildim. Sanirim agladim bi ara, ellerimi sakin birakma diye. Guvenmistim oysa. Sen ise ansizin biraktin ellerimi, ucurumun tamda kenarindayken. Arkana bakmadan gittin. Direndim bi sure, ama bilirsin kucuktur ellerim dayanamadim fazla. Ve dustum. Ne bir aci hissettim ne de bir kanama, aklim ellerimi nasil acimasizca biraktindaydi hala. Bedenim, ruhum, yuregim alismisken sensizlige, geri dondun o ucurumun kenarina. Bakiyorumda ellerini uzatmissin bana. Ne bekliyorsun oyle? Bilmiyomusun sanki, ne senin ellerin yetisir bana, nede olmus bir insan ellerini isitabilir bundan sonra. Sen gideli, buz tuttu bedenim, uzaklas buralardan korkutmasin seni cansiz bedenim.